15 October, Rreth La Paz

U zgjova nga zhurma e një telefoni. Unë iu përgjigja, por nuk ishte askush në anën tjetër. Unë e mora atë si thirrjen time të zgjimit pasi celulari im duket se mungon (ora ime me zile). Gjithsesi, U vesha, zbrita shkallët dhe më treguan në pritje që Rubeni kishte telefonuar. Shkova dhe hëngra mëngjesin, shkrova në blogun tim dhe më pas i telefonova. Ai nuk u përgjigj kështu që unë bëra pak internet. Kisha disa probleme me internetin dhe e gjeta veten të frustruar. Jam tepër i lodhur dhe jam ndier keq, ndaj më duket se stresohem më shumë. Gjithsesi e provova sërish Rubenin dhe më tha se do të vinte rreth orës 23.30-12.00. Tani ishte ora 10.30, kështu që u ktheva në internet dhe fillova të kontrolloja emailet dhe të shfletoja në shtrat. Unë jam duke kërkuar për një vend tjetër për të qëndruar në Buenos Aires, Argentina. Më kanë këshilluar të shkoj atje pasi është shumë e ngjashme me Evropën. Kështu që kam vendosur të qëndroj vetëm një javë këtu dhe të shkoj në Argjentinë.

Rubeni doli dhe e pyeta nëse mund të shkonim në kafe. Doja të diskutoja atë që ndodhi një ditë më parë dhe ndryshimin e planeve të mia. Ai na sugjeroi të shkonim në BQE (Arsimi i Kuakerëve Bolivian) për të parë zyrën dhe për të hequr kostumin tim. Më pas shkuam në kafe dhe i pagova drekën. I thashë se një ditë më parë isha i mërzitur që më dërguan në një hotel dhe nuk i telefononin Alicias. Ai shpjegoi se humbi numrin e saj pasi celulari i tij u zhduk një javë më parë. I shpjegova se isha ndier keq dhe nuk e mora shumë mirë. Thashë gjithashtu se e kuptoj që janë gjërat e mia dhe jo të tyret pasi u mërzita për një burrë në Australi. Unë besoj te dukshmëria dhe të thuash të vërtetën dhe këtë ia thashë Rubenit. Kështu e njohim njëri-tjetrin. E pyeta nëse e dinte fjalën "intimitet" dhe ai tha po. Unë thashë se është në-për-me-shih. Do të thotë të njohësh njerëzit, por të jesh i hapur dhe transparent. Kjo është arsyeja pse unë do t'ju tregoj se si ndihem vërtet dhe si kam fjetur. Unë nuk do t'ju them mirë për hir të paqes. Për mua e vërteta është paqe. Mund të kem fjetur keq, por është mirë. Ne folëm për Bolivinë dhe kulturën Aymara e cila me sa duket i paraprin Inkave dhe është e përfshirë në kulturën e Inkave. Ajmarët kanë një gjuhë gojore dhe në pamje janë indiane, të ngjashme me Inkas. Ruben është Aymara dhe ai i përket një grupi që përpiqet të ruajë kulturën Aymara. Nën qeverinë aktuale këtu ata po i inkurajojnë njerëzit që të mësojnë gjuhën, pasi ajo po shuhej në spanjisht. Ajo i paraprin Inkave.

Ndërsa ecnim, unë shikoja njerëzit dhe pyeta për gratë dhe pse ato ishin kapele në kokat e tyre. Ruben tha se ishte një përzierje e spanjishtes dhe ajmarës. Kapaku aktual është i vogël dhe përshtatet vetëm në kokë, por pjesa e topit është lart mbi kokë, Bolivia nuk është e avancuar apo e zhvilluar sipas standardeve ndërkombëtare, megjithëse La Paz është padyshim një qytet plot gjallëri. 1 milion njerëz dhe duken shumë të modernizuar. Shumë dyqane dhe restorante të vogla. Populli kërkon jetesën duke shitur ëmbëlsira, mallra të thurura, çanta, rroba dhe objekte të tjera të ndryshme. Dy persona u përpoqën të më shisnin fosile nga malet 10 to 100 bolivianët. i thashë gruas, e cila ishte një shitëse e mirë, se ajo duhet të kontaktojë arkeologët dhe të marrë një çmim më të mirë. Ajo dukej e trishtuar pasi nuk bleva asgjë. I shpjegova Rubenit këtë bën kapitalizmi, njerëzit duan vetëm para dhe është e vështirë të krijosh lidhje si njerëz. Ai më çoi në një kishë të stilit spanjoll dhe më pas u ngjit në rrugë. Ne dolëm pranë një dyqani kllounësh që të mund të rimbusja balonat dhe flluskat e mia.

Ne kapëm një taksi deri te vendi i Rebekës, lart në majën e La Paz-it. Mund të shihje malet nga maja. Shumë spektakolare. Më thanë se kjo është shtëpia ime. Rubeni u largua dhe Rebeka më futi brenda qenit që leh. Ende i shqetësuar për qentë pas Indisë. Ajo më tregoi dhomën time që është motrat e saj. Shtrat i bukur i madh dhe i mbuluar me arushë pelushi me dashuri përreth.

Më pas ajo sugjeroi që të dilnim dhe të shihnim një mik. Thjesht mendova se do të ishte gjysmë ore larg, 2.5 orë më vonë, pas dy minibusë, arritëm të shihnim miqtë në një sallë. Mesa duket një natë marionetash po mbahet natën pasardhëse dhe ne po ndihmojmë në vendosjen e karrigeve. Kam veshur pantallona të holla pambuku dhe me perëndimin e diellit po ftohet. Ne biseduam me miqtë e saj. Njëri nga djemtë ishte shumë i interesuar për udhëtimin tim nëpër botë dhe punën time si klloun. I shpjegova se mendoj me zemër dhe u përpoqa të përcillja se edhe egjiptianët e lashtë mendonin me zemër, ata kurrë nuk kanë ardhur thjesht nga truri, ata e shihnin atë si lëndë gri. I thashë që ndjek zemrën.

I thashë Rebekës se do të doja të gjeja një kafene dhe të ngrohesha. Mendova se mund të qëndroj atje dhe të pres derisa ajo të përfundojë renditjen e luleve. Vërtet e gjeta vendin shumë të ftohtë për t'u ulur. Gjithsesi, ajo përfundoi duke më kthyer në vendin e saj. Rrugës në minibusin e dytë ajo takoi një shoqe. U mrekullova me kohën. Ne kishim ndalur në qytet për të pirë një bukë dhe kafe dhe kjo na detyroi të takojmë shoqen e saj pa vetëdije. Asnjëherë nuk i shoh takimet e rastësishme si rastësi. E menduar të jem dhe mrekullohem me përsosmërinë e jetës.

Ajo më çoi në shtëpi dhe më pas duhej të dilte përsëri. Ndihesha mjaft e lodhur dhe jam në prag të një ftohjeje, kështu që më duhet të fle mirë sonte për një prezantim nesër.