Poemë: Gjethet stërgjyshore (natyrës)

GJETHE TË Stërgjyshërve

Mantra e fuqishme indigjene,

Është identiteti me vendin,

Me tokë,

Me natyrën,

Me shpirt,

Për të ecur dhe për të lënë një gjurmë të vogël,

Është dëshmia më e madhe e paqes,

Dhe enciklopedia e dijes

Brenda urtësisë së shkurret,

Para-shërben lëvizjen mjedisore,

Sepse secili mund të mbajë duart dhe të mësojë,

Dhe mbani mend,

Se të gjithë jemi një tokë,

Një popull,

Një zemër.

Sepse kjo mund të shihet qartë,

Sepse ne jemi pema e njerëzimit,

Dhe unë dhe ti jemi një gjethe,

Secili prej nesh mund të japë hije ose të bëjë një hije,

Unë zgjedh të ndaj,

Unë zgjedh të kujdesem,

Sepse unë respektoj diversitetin dhe përqafoj ndryshimin,

Brenda unitetit,

Si miq,

Si familje.

Kjo gjethe është 118 vjeç,

Dhe unë jua jap atë si një traktat paqeje,

Si ofertë paqeje,

Sepse mund të them më falni pasi ndjej dhimbjen,

Por me të vërtetë dua të them shko për këtë,

Lëreni të kaluarën pas,

Prisni që fleta të bjerë në tokë,

Sepse kur të jetë pjekur, të gjitha do të falen,

Sepse fuqia jonë më e madhe është e vërteta,

Në pajtim,

Në përkatësi,

Në pjesëmarrje,

Sepse bota jonë është e mrekullueshme falë jush.

Unë do t'ju lë me këto ide,

Sepse natyra jonë e vërtetë është harmonia & bashkëpunimi,

Ndarje dhe vullnet të mirë për të gjithë,

Sepse gjarpri i ylberit është i gjitha ngjyrat,

Të përziera së bashku bëhet dritë e bardhë,

Dhe kjo është ëndrra ime,

Për çdo paqe lë një gjurmë në tokë,

Sepse paraardhësit lënë dituri rreth zjarrit të shenjtë,